நண்பா!
ஒற்றைச் சொல்லில் உணர்ந்தேன். - உன்
உறவுச் சொல்லிலும் புரிந்தேன்.
நட்பு என்பது எத்தனை அழகு.

நட்பின் வேர்

அலை ஒன்று
நிலை வேறு
களம் ஒன்று
தளம் வேறு

இருப்பினும்.......
நம் நட்பின் வேர் ஒன்றே!

கவி நெய்த நட்பு காலம் கரைக்காது.

கவி நெய்த நட்பு காலம் கரைக்காது
புவிமூச்சின் உயிர்ப்புவரை பூவிதழ்கள் கறுக்காது
மொழிகுழைய விழிநனைய நாம்பேசும் காலம்வரை
பார்த்தறியா நம் நட்பு பசுந்தமிழ் கவிதை தரும்.

தமிழுக்குப் பெருமை

ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும்
மேன்மையுறு நட்பென்றால்
நீட்சிபெறும் உலகமும்
நம்மைநோக்கிச் சுட்டட்டும்.
காட்சியுறாக் கண்மணிகள்
கவிநட்பில் ஒன்றித்து
ஆட்சி பெற்றெழுதல்
அணங்கு தமிழுக்குப் பெருமையன்றோ!

வீழாத பக்கங்கள்

ஆறுதலும், ஆற்றுப்படுத்தலும்
புள்ளியின் மையத்தில்
ஆழப்புதையுண்டு இருப்பது
நம் வெளிச்சக் கனவுகளின்
வீழாத பக்கங்கள்.

என் இருப்பும், உன் இருப்பும் அவசியம்

பருத்த கலசங்களும்,
பெருத்த தம்புராவுமே
நட்பை நிலைப்படுத்தும்
நிர்வாண நிலையென்றால்
கரிக்கிறது கண்மணிகள்.
உறுத்தலின்றி தரித்த விசம்போல்
ஒரு பேராற்றில் கலக்கும் துளிகளில்
மாள்வது நட்பாகில்....
மானுடம் சிகிலமாகி,
நாகரீக வெளிகளெல்லாம்
நரகல் புவியாகி,
சீழ் பிடித்து மணக்கும்.

என்னிருப்பும், உன்னிருப்பும் அவசியம்.
நட்பென்ற உன்னதத்தின்
மேன்மையைப் புரிய வைக்க
நண்பா!......
என்னிருப்பும், உன்னிருப்பும் அவசியம்.

எந்தப் புள்ளியில் இருந்து விரிந்தோம்?

அந்தப் புள்ளியே அகம் புறமாக்கும்.
அந்தப் புள்ளியே இணைக்கும் பிரிக்கும்.
அந்தப் புள்ளியே பிறப்பும் இறப்பும்.
அந்தப் புள்ளியே ஆன்ம தாகம்.
அந்தப் புள்ளியே ஆத்மாவின் ராகம்.