அடி சகியே!

இன்றென் கனவில் வந்திருந்தாய் நண்பனே.
உன் கவித்தமிழின் திமிர் இன்னும் அடர்த்தியாக,
சிரித்தபடி கதை பேசினாய்.

தூரத்தில் ஷெல் கூவி வரும் ஒலிகேட்டு
குப்புற வீழ்ந்து நிலத்தோடு ஒட்டினேன்
நீயும் அருகிருந்தாய்.

உன் இதழ்க்கடையில் முறுவல்,
ஒரு திருப்தி இழையோடிக் கொண்டது.
கனவுக்குள் கிடந்தபடி காரணத்தைக் கேட்டேன்.

“அடி சகியே!
எப்போதும் நீ எங்கள் அருகிருக்கிறாய்”
என்றுரைத்து என் கனவைக் கலைத்துவிட்டாய்.

ஊர்கூடித் தேரிழுக்கும் உன்னதத்தால் மலர்ந்த நட்பே!

எண்ணக் கருவெடுத்து
எழுத்தாண்டு கொண்டதனால்
அன்னை தமிழெனக்கு
அருளிய பெருநட்பே!
அகவைகள் படியேறும்
ஆனந்த வேளைகளில்
வாழ்த்தெடுத்துப் பரிமாற
வகையற்றுப் போயுளது.

நண்பா!
ஒற்றைச் சொல்லில் உணர்ந்தேன். - உன்
உறவுச் சொல்லிலும் புரிந்தேன்.
நட்பு என்பது எத்தனை அழகு.

நட்பின் வேர்

அலை ஒன்று
நிலை வேறு
களம் ஒன்று
தளம் வேறு

இருப்பினும்.......
நம் நட்பின் வேர் ஒன்றே!

கவி நெய்த நட்பு காலம் கரைக்காது.

கவி நெய்த நட்பு காலம் கரைக்காது
புவிமூச்சின் உயிர்ப்புவரை பூவிதழ்கள் கறுக்காது
மொழிகுழைய விழிநனைய நாம்பேசும் காலம்வரை
பார்த்தறியா நம் நட்பு பசுந்தமிழ் கவிதை தரும்.

தமிழுக்குப் பெருமை

ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும்
மேன்மையுறு நட்பென்றால்
நீட்சிபெறும் உலகமும்
நம்மைநோக்கிச் சுட்டட்டும்.
காட்சியுறாக் கண்மணிகள்
கவிநட்பில் ஒன்றித்து
ஆட்சி பெற்றெழுதல்
அணங்கு தமிழுக்குப் பெருமையன்றோ!

வீழாத பக்கங்கள்

ஆறுதலும், ஆற்றுப்படுத்தலும்
புள்ளியின் மையத்தில்
ஆழப்புதையுண்டு இருப்பது
நம் வெளிச்சக் கனவுகளின்
வீழாத பக்கங்கள்.